My Blog

Με αφορμή τις εκκλήσεις από πολλές φιλοζωϊκές οργανώσεις για την απαγόρευση του κυνηγιού, προς την υπουργό Περιβάλλοντος κα Μπιρμπίλη, δημοσιεύουμε επιστολή αναγνώστριας της στήλης.
«Πρόσφατα, σε μία πεζοπορική εκδρομή στα ελληνικά βουνά, βρέθηκα αντιμέτωπη με μια ασυνήθιστη συνάντηση: τρεις ομάδες, μία ομάδα πεζοπόρων (η δική μας), μια ομάδα κυνηγών και μια ομάδα αγριογούρουνων συμπέσαμε στο ίδιο σημείο. Υπήρξε σύγχυση, καθώς αποσπάστηκε η προσοχή των κυνηγών για να προστατέψει το απρόσκλητο γκρουπ των ορειβατών από αδέσποτες σφαίρες συναδέλφων τους πιο πάνω, οι οποίοι αγνοούσαν την ύπαρξή μας. Οι τελευταίοι, με τους πυροβολισμούς τους, είχαν ήδη κατευθύνει σε πανικόβλητη φυγή μια ομάδα 8-10 αγριογούρουνων προς το μέρος μας. Η στιγμή που πέρασαν τα αγριογούρουνα από μπροστά μας ήταν σχεδόν σουρεαλιστική. Μείναμε με το στόμα ανοιχτό από θαυμασμό για κάτι τόσο σπάνιο και τόσο αμόλυντο. Οι πεζοπόροι τρέχαμε με δέος να δούμε το κοπάδι. Όταν είδα να τρέχει επίσης με δέος και ο κυνηγός μαζί μας, να σηκώνει με ορμή το όπλο και να πυροβολεί με μια εκκωφαντική τουφεκιά δίπλα, ένιωσα ότι βρισκόμουν σε θέατρο του παραλόγου. Ακολούθησε σύγχυση, ακούστηκαν κραυγές. Προσευχόμουν μέσα μου να τους ξεφύγουν μακριά, όπως και πράγματι έγινε. Ένιωσα όμως συντετριμμένη, από τη σκληρότητα, την αχαριστία, τον εγωισμό του ανθρώπου προς τη φύση. Όταν ρωτήσαμε τους κυνηγούς, οι οποίοι ήταν κατά τ’ άλλα ευγενικοί και βοηθητικοί προς εμάς, «γιατί τα σκοτώνετε, αφήστε τα να ζήσουν», η απάντηση ήταν: «Εσείς κάνετε το χόμπι σας κι εμείς το δικό μας». Κανείς από τους κυνηγούς δεν πεινά, δεν υποχρεούται από την οικογένειά του να κυνηγήσει για να επιβιώσουν. Η φύση έχει ανεχτεί πολλά από εμάς κι αναρωτιέμαι αν θα χρειαστεί τελικά να τη στερηθούμε για να αναλογιστούμε τι κάναμε.»

Π. Β., Εκπαιδευτικός

από την Ελευθεροτυπία

Κάποιοι φιλοξενούμενοι έρχονται στο Σταθμό για πολύ λίγο: το Σκουφοβουτηχταράκι (Podiceps cristatus) από τη Λάρισα, με το χειμωνιάτικο πτέρωμα, έμεινε μόνο για ένα βράδυ, μιας και δεν είχε τίποτε, και απελευθερώθηκε πρωί-πρωί στο Μαραθώνα. Τα βουτηχτάρια όταν βρεθούν για κάποιο λόγο στο έδαφος δεν μπορούν να απογειωθούν, γιατί τα ποδαράκια τους που μοιάζουν με προπέλα χρειάζονται νερό για να «τροχοδρομήσουν» και να επιτευχθεί η απογείωση, οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα μεταφέρουμε στην πλησιέστερη λίμνη.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το νεαρό όρνιο (Gyps fulvus) που έφτασε από τις Σέρρες με σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα, με πιθανότερη αιτία τη δηλητηρίαση. Το πουλί έφτασε στην ΑΝΙΜΑ με τη φροντίδα του ομοσπονδιακού θηροφύλακα Μαυροθάλασσας Σερρών της ΚΟΜΑΘ Κώστα Γερακούδη, αφού του δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες στις Σέρρες από τη συνεργάτη μας κτηνίατρο Χριστίνα Στάγκου. Σήμερα είναι πολύ καλύτερα, αφού λαμβάνει ισχυρή φαρμακευτική αγωγή και του έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες αιματολογικές εξετάσεις. Αν όλα πάνε καλά, θα μπορέσει να γυρίσει στη Βόρειο Ελλάδα το Γενάρη.

Με συνθήματα όπως

«Κακοποίηση πίσω από τα χαριτωμένα κουταβάκια»,

«Η μαμά του κουταβιού σας αργοπεθαίνει»,

«Γνωρίστε πως ζουν οι γονείς του κουταβιού σας»,

«Βασανισμός πίσω από τη βιτρίνα»,

ευαισθητοποιημένοι ζωόφιλοι αφιέρωσαν την ημέρα των Χριστουγέννων τους για να γνωστοποιήσουν στους αγοραστές σκύλων των pet shops, πως ζουν οι γονείς των κουταβιών τους.

Ο τρόπος που επέλεξαν, ήταν να κολλήσουν αφίσες με τα συνθήματα στις βιτρίνες των καταστημάτων όλης της Αττικής και μετά να ενημερώσουν όλες τις φιλοζωικές κοινότητες. Από τα Βόρεια Προάστια, μέχρι τον Πειραιά, οι έμποροι ψυχών αλλά και οι αγοραστές, πήραν το μήνυμα.

Τα Puppy Mills έχουν γίνει πλέον γνωστά και στην Ελλάδα, μετά την υπόθεση των Δερβενοχωρίων όπου διασώθηκαν 59 σκύλοι αλλά και αυτή του Αλεποχωρίου, όπου σώθηκαν 58 σκύλοι. Και στις δύο περιπτώσεις τα ζώα ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και οι ιδιοκτήτες τους τα χρησιμοποιούσαν με σκοπό το κέρδος.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου, οι ζωόφιλοι υιοθετούν αδέσποτους σκύλους από τα κυνοκομεία, ή αν θέλουν καθαρόαιμο, αγοράζουν ένα από επιλεκτικά εκτροφεία.

Για να ενημερωθείτε:

επισκεφθείτε το http://www.stoppuppymills.org
αλλά και το http://www.awarenessday.org

Πηγή: pets.gr

<<ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΖΩΑ ΑΠΟ PET SHOPS!!!>>

<< ΜΗΝ ΨΩΝΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΣΑΣ ΑΠΟ PET SHOPS ΜΕ ΖΩΑ >>

Λίστα με pet shops που δεν εμπορεύονται ζώα ΕΔΩ

Είναι μόλις τριών ημερών και ήδη ζυγίζει 80 κιλά. Ο Τόνι, το μικρό ελεφαντάκι, παρόλο που αποχωρίστηκε τη μητέρα του, δε θα μείνει ποτέ μόνος του...

Ο Κανγκ Γουάνιαν, συνάντησε την άγρια ινδοκινέζικη τίγρη το Φεβρουάριο σε ένα φυσικό καταφύγιο, κοντά στα σύνορα Κίνας - Λάος. Ο ίδιος υποστήριξε ότι τη σκότωσε σε αυτοάμυνα.

Η άγρια ινδοκινέζικη τίγρης, που φωτογραφήθηκε το 2007 στο ίδιο καταφύγιο δεν έχει φανεί ξανά.

Οι δικαστικές αρχές καταδίκασαν τον Κανγκ σε 10 χρόνια φυλάκισης για δολοφονία σπάνιο ζώου και δύο ακόμη χρόνια για παράνομη οπλοκατοχή.

Τέσσερις χωρικοί, που βοήθησαν τον Κανγκ να διαμελίσει την τίγρη και έφαγαν το κρέας της, επίσης καταδικάστηκαν σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης.

Στον Κάνγκ επιβλήθηκε επίσης πρόστιμο 70.000 δολαρίων.

Η ινδοκινέζικη τίγρης είναι είδος υπό εξαφάνιση, καθώς έχουν απομείνει λιγότερες από 1.000 στα δάση του Λάος, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, την Ταϊλάνδη και τη Μιανμάρ.

Οι ήχοι απορροφώνται κυρίως μέσω του ιξώδους (εσωτερικής τριβής) του νερού και της παρουσίας μερικών μη διαλυτών χημικών ουσιών.

Όμως, όπως αναφέρει η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, η συγκέντρωση αυτών των ουσιών που απορροφούν τους ήχους στους ωκεανούς, έχει μειωθεί σταδιακά ως συνέπεια της οξίνισης των θαλασσών, η οποία, με τη σειρά της, προκαλείται από την ανθρωπογενή αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα, κυρίως επειδή έχει σχεδόν διπλασιαστεί ο αριθμός των πλοίων στους ωκεανούς κατά τα τελευταία 40 χρόνια.

Η αύξηση της ναυσιπλοϊας οδηγεί σε αυξημένη οξύτητα των υδάτων και σε μείωση του pH τους. Χρησιμοποιώντας μοντέλα πρόβλεψης σε υπολογιστές, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ικανότητα απορρόφησης των ήχων από τους ωκεανούς μπορεί να μειωθεί μέχρι 60% έως το 2100, ειδικά σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη.

Η μειωμένη απορροφητικότητα οδηγεί σε αυξημένη μετάδοση των ήχων, με ποικίλες συνέπειες για τους θαλάσσιους οργανισμούς.

Η μελλοντική περαιτέρω άνοδος της θερμοκρασίας, στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής, που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα, ίσως μειώσει κι άλλο την απορροφητικότητα των ήχων στις θάλασσες, κυρίως στις χαμηλές συχνότητες, σύμφωνα με την μελέτη, η οποία επισημαίνει ότι «υψηλά επίπεδα ήχων χαμηλής συχνότητας έχουν μια σειρά από συνέπειες στη συμπεριφορά και τη βιολογία των θαλάσσιων οργανισμών».

Οι συνέπειες αυτές περιλαμβάνουν βλάβες στους ιστούς, αναγκάζουν τις φάλαινες να εξοκέλλουν, τα δελφίνια να παθαίνουν πρόσκαιρη απώλεια ακοής (κάτι που προκαλείται ιδιαίτερα από στρατιωτικές δοκιμές με ισχυρά σόναρ μέσων συχνοτήτων) κ.α.

Τα θαλάσσια είδη προσαρμόζονται σε ένα βαθμό στα αυξημένα επίπεδα θορύβου, όμως η έρευνα τονίζει την ανάγκη να γίνουν περαιτέρω μελέτες για το ζήτημα.

Εχθρός, επικίνδυνος και βλαβερός, θεωρήθηκε από τους αγρότες και κτηνοτρόφους της Βόρειας Ιρλανδίας η αλεπού της φωτογραφίας. Γι' αυτό και εξολοθρεύτηκε αμέσως μετά την επικήρυξή της. Έμεινε δε, το κουφάρι της να κρέμεται, σαφής προειδοποίηση για το σινάφι της να μην πλησιάσει.

Η ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι αυτό είναι το παράδειγμα χρήσης του εργαλείου από χταπόδια ή γενικότερα από οποιοδήποτε μη σπονδυλωτό ζώο, σε έρευνα στο περιοδικό Current Biology.

"Παραλίγο να πνιγώ από τα γέλια όταν το είδα για πρώτη φορά. Το φαντάστηκα ότι κάτι προσπαθεί να κάνει, αλλά δεν το περίμενα ότι θα αρπάξει το κέλυφος της καρύδας και θα το βάλει στα πόδια", δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο Δρ Τζούλιαν Φιν, από το Μουσείο Βικτόρια της Αυστραλίας.

Τα χταπόδια τύπου Amphioctopus marginatus, κινηματογραφήθηκαν μεταξύ του 1999 και 2008 στα ανοικτά των ακτών της Βόρειας Sulawesi και του Μπαλί της Ινδονησίας. Η περίεργη συμπεριφορά τους είχε εντοπιστεί σε τέσσερις περιπτώσεις. Τα χταπόδια χρησιμοποιούσαν κομμένες στη μέση καρύδες που έχουν απορριφθεί από ανθρώπους και έχουν μείνει στα βάθη του ωκεανού.

Ο Δρ. Μαρκ Νόρμαν, επικεφαλής του τμήματος επιστήμης στο Μουσείο Βικτόρια στη Μελβούρνη και ένας από τους συντάκτες της μελέτης είπε: "Είναι εκπληκτικό να τους παρακολουθείς να μπαίνουν σε ένα από αυτά τα κελύφη. Βάζουν προσεκτικά τα πλοκάμια τους κάτω από τις καρύδες, ώστε να βγουν από την άμμο".

Αφού τοποθετήσουν τα κελύφη έτσι ώστε η ανοιχτή πλευρά τους να είναι στραμμένη προς τα πάνω, τα χταπόδια καθαρίζουν το εσωτερικό τους από τη λάσπη και μετά χώνονταν μέσα τους. Αν τα κελύφη είναι δύο – μισό και μισό- τότε βάζουν πρώτα το ένα μέσα στο άλλο.

Τα χταπόδια μετέφεραν κάτω από το σώμα τους τις καρύδες μέχρι 20 μέτρα, από το σημείο όπου τις βρήκαν αρχικά και μάλιστα με ταχύτητα που εξέπληξε τους επιστήμονες, πιθανώς επειδή όταν κουβαλάνε κάτι, τα χταπόδια αισθάνονται ευάλωτα από τους εχθρούς τους και θέλουν να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα με το κουβάλημα, για να νιώσουν πιο ασφαλή.

Το πιο απίστευτο είναι ότι αν τα χταπόδια έχουν μόνο το ένα μισό της καρύδας, απλώς το αναποδογυρίζουν και χώνονται κάτω από αυτό. Αν όμως είναι αρκετά τυχερά για να βρουν και τα δύο κομμάτια της σπασμένης καρύδας, τότε χώνονται στο ένα μισό και μετά τοποθετούν από πάνω το άλλο μισό, ώστε τα δύο κομμάτια να εφαρμόζουν μια χαρά όπως ήταν η αρχική καρύδα πριν σπάσει και έτσι το χταπόδι είναι απόλυτα προστατευμένο μέσα σε αυτήν.

Η χρήση εργαλείων κάποτε εθεωρείτο αποκλειστικά ανθρώπινη ικανότητα, όμως σιγά-σιγά οι επιστήμονες παρατηρούν ανάλογη συμπεριφορά σε όλο και περισσότερα ζώα (πίθηκοι, δελφίνια, ελέφαντες, κοράκια κ.α.). Ως εργαλείο θεωρείται κάτι που το ζώο μεταφέρει και κάποια στιγμή χρησιμοποιεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό - και το χταπόδι πλέον ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ανακύπτει πλέον το ερώτημα αν αυτή η έξυπνη συμπεριφορά των χταποδιών είναι σημάδι μαθησιακής ικανότητας ή κληρονομημένη.

Η στήλη έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει στις σελίδες της πολλά φιλοζωϊκά σωματεία, τα οποία φροντίζουν και φιλοξενούν πολλά μικρόσωμα και μεγαλόσωμα ζώα που έχουν απόλυτη ανάγκη μια οικογένεια να τα υιοθετήσει! Είναι καλό να θυμόμαστε πως ένα σκυλάκι δεν είναι ένα απλό δώρο και σίγουρα δεν αποσκοπεί στη στιγμιαία χαρά ενός παιδιού. Το να χαρίζεις ένα σκύλο είναι σα να φέρνεις σε μια οικογένεια ένα νέο μέλος. Μια δέσμευση ζωής για τα επόμενα 10 με 15 χρόνια που θα διδάξει σε ένα παιδί την αληθινή φιλία, την αφοσίωση αλλά και την ευθύνη. Γι’ αυτό αν δεν είστε σίγουροι για το ποιο θα είναι το μέλλον του δώρου σας καλύτερα αυτά τα Χριστούγεννα να διαλέξετε κάτι άλλο. Άλλωστε μην ξεχνάτε πως οι ευθύνες ενός ζώου βαρύνουν περισσότερο τα μεγαλύτερα μέλη μιας οικογένειας. Ενα ζώο δεν είναι απλώς ένα δώρο, είναι ένας σύντροφος ζωής!

Το γιγάντιο πάντα τρέφεται μεν σχεδόν αποκλειστικά με μπαμπού, περιέργως όμως δεν έχει τα γονίδια που απαιτούνται για την πέψη φυτικών τροφών. Αντίθετα, διαθέτει τα γονίδια για την πέψη του κρέατος, αν και αδυνατεί να αντιληφθεί τη γεύση του.

Τα γενετικά παράξενα του γιγάντιου πάντα δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature, έπειτα από τον πλήρη προσδιορισμό της γενετικής αλληλουχίας της «Τσινγκ Τσινγκ», ενός θηλυκού πάντα τριών ετών που πήρε το όνομα μιας από τις μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.

Τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν σημαντικά στις προσπάθειες προστασίας της εμβληματικής αλλά απειλούμενης αρκούδας -μόνο 1.600 γιγάντια πάντα εκτιμάται ότι απομένουν σήμερα στη φύση, τα περισσότερα στη νοτιοανατολική επαρχία του Σετσουάν. Ακόμα 120 ζουν σε κινεζικούς ζωολογικούς κήπους και κέντρα αναπαραγωγής, και περίπου 20 σε ζωολογικούς κήπους εκτός της Κίνας.

Από το κρέας στα μπαμπού

Το πλήρες γονιδίωμα που παρουσίασε η διεθνής ερευνητική κοινοπραξία, με επικεφαλής το Ινστιτούτο Γενωμικής του Πεκίνου, επιβεβαιώνει ότι το γιγάντιο πάντα είναι ένα γενετικό απολίθωμα, αφού τα γονίδιά του εξελίσσονται με ρυθμό πιο αργό σε σχέση με τους ανθρώπους.

Το είδος (Ailuropoda melanoleuca) πρέπει να έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και τρία εκατομμύρια χρόνια.

Μεταξύ όλων των θηλαστικών των οποίων έχει προσδιοριστεί μέχρι σήμερα το πλήρες γονιδίωμα, η αλληλουχία του γιγάντιου πάντα μοιάζει περισσότερο με του σκύλου -η ομοιότητα πλησιάζει το 80%, αναφέρει ο δικτυακός τόπος του Nature.

Το χαριτωμένο ασπρόμαυρο ζώο ήταν πιθανότατα σαρκοφάγο, όπως οι περισσότερες σύγχρονες αρκούδες, αργότερα όμως στράφηκε σε μια σχεδόν αποκλειστικά χορτοφαγική δίαιτα.

Το γονιδίωμά του περιλαμβάνει όλα τα ένζυμα που απαιτούνται για την πέψη του κρέατος, όχι όμως και το γονίδιο T1R1, το οποίο κωδικοποιεί τον υποδοχέα για τη γεύση ουμάμι του κρέατος (ουμάμι είναι μια από τις πέντε γεύσεις, μαζί με το ξινό, το αλμυρό, το γλυκό και το πικρό).

Αυτό σημαίνει ότι το κρέας θα ήταν μάλλον άγευστο για το γιγάντιο πάντα.

Επιπλέον, από το γονιδίωμά του απουσιάζουν τα γονίδια για τα ένζυμα που διασπούν την κυτταρίνη των φυτικών τροφών.

Για να χωνέψει τα σκληρά μπαμπού, την αποκλειστική τροφή του, το γιγάντιο πάντα φαίνεται ότι βασίζεται σε βακτήρια του πεπτικού συστήματος που διασπούν την κυτταρίνη για λογαριασμό του.

Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι οι αρσενικές γαλάζιες φάλαινες, σε όλο τον κόσμο από τα ανοιχτά της Καλιφόρνιας ως τον Ινδικό ωκεανό και την Ανταρκτική –λες και έχουν συντονιστεί από κάποια αόρατη εντολή- έχουν σταδιακά χαμηλώσει τον τόνο των ήχων που εκπέμπουν.

Για πρώτη φορά παρατηρήθηκε μια τέτοια αλλαγή του τόνου της φωνής των φαλαινών πριν από οκτώ χρόνια. Η νέα έρευνα κατέληξε ότι το φαινόμενο ουσιαστικά παρατηρείται σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αν και σε διαφορετικό βαθμό.

Στο βορειοανατολικό Ειρηνικό ωκεανό έχουν εντοπιστεί οι πιο…μπάσες φάλαινες στον κόσμο, με την πτώση του τόνου της φωνής τους να εκτιμάται ότι φθάνει το 31% μεταξύ 1963 και 2008 (η αλλαγή ισοδυναμεί με τρία λευκά πλήκτρα στο πιάνο).

Ο ελληνικής καταγωγής Γιάννης Καλαμποκίδης, ειδικός στις γαλάζιες φάλαινες στον ερευνητικό φορέα Cascadia Research Collective, χαρακτήρισε αξιοσημείωτο το εύρημα, με δεδομένο, όπως είπε, ότι παρόλο που οι πληθυσμοί των φαλαινών διαφέρουν μεταξύ τους και παράγουν ποικίλα τραγούδια στους διάφορους ωκεανούς, φαίνεται πως η αλλαγή της τονικότητας των ήχων τους είναι κοινή λίγο-πολύ.

Υπολογίζεται ότι συνολικά υπάρχουν περίπου 10.000 γαλάζιες φάλαινες στις θάλασσες του πλανήτη μας, οι οποίες μεταναστεύουν σε μεγάλες αποστάσεις ταξιδεύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα στα βάθη των ωκεανών.

Οι «τραγουδιστές», καθ’ όλο τον χρόνο, έχει βρεθεί ότι είναι πάντα αρσενικές φάλαινες. Μια εξήγηση για το μυστήριο της αλλαγής τόνου στη φωνή των μεγάλων θηλαστικών, κατά τους ερευνητές, είναι ότι φταίει η επίδραση ενός όλο και πιο θορυβώδους ωκεανού.

Από την άλλη όμως, ο αντίλογος είναι ότι αν οι φάλαινες προσπαθούσαν να ακουστούν σκεπάζοντας τους θορύβους των πλοίων, οι φωνές τους θα αποκτούσαν ψηλότερο και όχι χαμηλότερο τόνο, με άλλα λόγια μάλλον θα γίνονταν υψίφωνοι παρά μπάσοι!

Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι φταίει η κλιματική αλλαγή, που έχει κάνει πιο όξινες τις θάλασσες, με συνέπεια οι φωνές με χαμηλότερο τόνο να ταξιδεύουν καλύτερα μέσα στο νερό. Και πάλι όμως, κατά τους επιστήμονες, η εξήγηση αυτή δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια τόσο μεγάλη πτώση στον τόνο της φωνής.

Η προτιμώμενη, μέχρι στιγμής, θεωρία είναι ότι τα αρσενικά δεν χρειάζεται πια να φωνάζουν τόσο δυνατά για να τους ακούσουν τα θηλυκά, επειδή αυξάνει ο αριθμός τους μετά την απαγόρευση της φαλαινοθηρίας το 1996.

Σύμφωνα με τον Καλαμποκίδη, δεν αποκλείεται οι θηλυκές να βρίσκουν πιο ελκυστικό το βαθύτερο τόνο της φωνής των αρσενικών, συνεπώς το φαινόμενο μπορεί να συνδέεται εξελικτικά με την μεγαλύτερη αναπαραγωγική επιτυχία των αρσενικών. Άλλωστε και, μεταξύ των ανθρώπων, οι γυναίκες θεωρούν τους άνδρες με μπάσα φωνή πιο γοητευτικούς!

Δείτε το βίντεο μιας πεταλούδας μονάρχη να προβάρει τα νέα της φτερά, μετέωρη μέσα στο κουτί του πειράματος.

Πεταλούδες είχαν μεταφερθεί και παλαιότερα στο Διάστημα, αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που ολοκληρώνουν τον κύκλο ζωής τους σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.

Στο πρωτότυπο εκπαιδευτικό πείραμα έχουν δηλώσει συμμετοχή 2.800 νηπιαγωγοί και καθηγητές δημοτικού, οι οποίοι αντιστοιχούν σε 173.700 παιδιά από τις ΗΠΑ, αναφέρει η ανακοίνωση της NASA

Δύο είδη πεταλούδας, η πεταλούδα μονάρχης Danaus plexippus και η πεταλούδα Vanessa cardui, μεταφέρθηκαν σε μορφή νύμφης (κάμπιας) στο σταθμό, γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Έπειτα από μια εβδομάδα παραμονής σε τροχιά, πέρασαν στο στάδιο της πούπας και μετά στο στάδιο της χρυσαλίδας, κατά το οποίο κλείνονται στο κουκούλι τους και ετοιμάζουν την τελική τους μεταμόρφωση. Οι πρώτες πεταλούδες άρχισαν να εμφανίζονται στις 30 Νοεμβρίου.

Το πείραμα έχει ήδη αποκαλύψει ότι οι πεταλούδες μονάρχες χρειάζονται στο Διάστημα γύρω στα 15 λεπτά για να στεγνώσουν τα νέα φτερά τους, μια διαδικασία που στη Γη δεν διαρκεί πάνω από τρία έως έξι λεπτά.

Όλα τα έντομα αναμένεται να ζήσουν το πολύ μια εβδομάδα, περίπου το μισό από ό,τι κανονικά, λόγω του περιορισμένου διαθέσιμου χώρου.

Γατί - ήρωας σώθηκε από του χάρου τα δόντια! (βλ. φωτό)Τουλάχιστον 48 ώρες βρισκόταν ακινητοποιημένο και αβοήθητο στην αριστερή λωρίδα της Αττικής Οδού, στο 26ο χιλιόμετρο με κατεύθυνση προς Ελευσίνα, ένα ολόλευκο γατάκι. Τα αυτοκίνητα το προσπερνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εκείνο κουλουριασμένο, με κλειστά μάτια, περίμενε υπομονετικά κάποιον φιλόζωο πολίτη να ευαισθητοποιηθεί και να το βοηθήσει.Το εντοπίσαμε πρώτη φορά χθες το μεσημέρι. Η πρώτη κίνηση ήταν να τηλεφωνήσουμε άμεσα στη γραμμή έκτακτης ανάγκης 1866. Μετά από παρακάλια και οδηγίες για το ακριβές σημείο όπου βρισκόταν το ζώο, η απάντηση που λάβαμε από τους τηλεφωνητές ήταν η εξής: «Δεν υπάρχει γατί στο σημείο. Πήγαμε, αλλά δεν το βρήκαμε. Προφανώς, έφυγε». Και όμως, 12.15 σήμερα το μεσημέρι το ζώο βρισκόταν ακόμη εκεί!

Χρειάστηκαν επίμονα τηλεφωνήματα και επικοινωνία με τον υπεύθυνο διαχείρισης κυκλοφορίας της Αττικής Οδού, κ. Νίκο Ραφτόπουλο, προκειμένου να ξεκινήσει η επιχείρηση διάσωσης, καθώς ήταν ώρα αιχμής και η κυκλοφορία ήταν ιδιαιτέρως αυξημένη. Παρόλα αυτά «ο επιμένων νικά!». Λίγα λεπτά αργότερα, τρία οχήματα κατέφθασαν στο συγκεκριμένο σημείο και απέκλεισαν την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με πορτοκαλί κώνους. Την ίδια στιγμή οι οθόνες μετέδιδαν στα διερχόμενα οχήματα το μήνυμα ότι «Υπάρχει κινούμενο ζώο στην αριστερή λωρίδα της Αττικής Οδού». ‘Ένα μεγάλο μπράβο για την υποδειγματική συμπεριφορά αξίζει ο υπάλληλο Γιώργος Κουβαρντάς (όνομα και πράγμα!), καθώς εκείνος πλησίασε το τρομαγμένο ζώο, το σήκωσε στην αγκαλιά του, για το τοποθετήσει στη συνέχεια με ασφάλεια στο κίτρινο φορτηγάκι οδικής βοήθειας της Αττικής Οδού. Λίγα λεπτά αργότερα, ο γάτος της «Zougla» μεταφέρθηκε σε σπίτι φιλόζωου, όπου φιλοξενείται, και, αφού ξεπεράσει το σοκ ,θα αναζητήσει μία καλή οικογένεια.

«Από την αρχή του 2009 έχουμε διασώσει πάνω από 400 σκύλους και γάτες που εγκλωβίζονται στην Αττική Οδό. Συνήθως, μπαίνουν από τους κλάδους εξόδου και δεν βρίσκουν διέξοδο. Οφείλουμε να προσέχουμε σε κάθε επιχείρηση διάσωσης, καθώς υπάρχει ρίσκο για το ίδιο το ζώο αλλά και για τα διερχόμενα οχήματα» δήλωσε στη «Zougla» μετά τη διάσωση ο κ. Ραφτόπουλος.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΑΠΟ ΖΟΥΓΚΛΑ

Φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά πριν από ένα χρόνο στα τροπικά δάση της Λιβερίας. Εκτοτε ξεκίνησε ένας αγώνας για τη διάσωση του σπάνιου αυτού θηλαστικού.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΧΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥ: Αγελάδα του νερού (Water cow).
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Κινδυνεύον.
ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ: Η τελευταία καταγραφή, το 1995, έδειξε 2.000 - 3.000 άτομα. Η οργάνωση IUCN, το 2004, σε μια προσπάθεια επαναξιολόγησης του πληθυσμού, έκανε λόγο για φθίνουσα πορεία που τα τελευταία δέκα χρόνια αγγίζει το 7% - 20%. Ο αριθμός τους σήμερα παραμένει άγνωστος.
ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ: Δεν υπάρχουν στοιχεία για την επιβίωσή τους στην άγρια φύση, παρά μόνο για ιπποπόταμους που βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Ο μέσος όρος ζωής τους είναι τα 42 χρόνια.
ΑΠΕΙΛΕΣ: Η έντονη ανθρώπινη δραστηριότητα, που περιλαμβάνει τη γεωργία, την υλοτόμηση, την εκμετάλλευση και την κατοίκηση των δασών, καθώς και οι εμφύλιοι πόλεμοι που ταλανίζουν τις περιοχές όπου διαβιούν, έχουν περιορίσει κατά πολύ τον ζωτικό χώρο και τα ενδιαιτήματά τους. Κυνηγιούνται επίσης από λαθροθήρες ή αυτόχθονες για το κρέας τους.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ: Αντιπροσωπεύει ένα αναντικατάστατο τμήμα της παγκόσμιας φυσικής κληρονομιάς και, αν εξαφανιστεί, θα χαθεί μαζί του ένα κομμάτι από το δέντρο της ζωής, αφού δεν υπάρχουν γενετικά άλλοι κοντινοί σε αυτό συγγενείς.

Μέχρι πριν από ένα χρόνο, τον θεωρούσαν εξαφανισμένο και μόνο οι περιστασιακές μαρτυρίες κατοίκων δασικών περιοχών στη Λιβερία και σε άλλες χώρες της δυτικής Αφρικής έδιναν ελπίδες για την ύπαρξή του στους επιστήμονες. Κάπως έτσι, λοιπόν, ο πυγμαίος ιπποπόταμος βρέθηκε στις πρώτες θέσεις της λίστας με τα εκατό είδη θηλαστικών που απειλούνται παγκοσμίως με εξαφάνιση. Μια λίστα που συντάσσεται από τη ζωολογική υπηρεσία του Λονδίνου, στο πλαίσιο του προγράμματος EDGE (Evolutionary Distinct and Globally Endangered). Υστερα από χρόνια αγωνίας, τα χαμόγελα επέστρεψαν στα πρόσωπα των Βρετανών -και όχι μόνο- επιστημόνων το Νοέμβριο του 2008.

Τότε καταγράφηκε φωτογραφικά, για πρώτη φορά, η παρουσία ενός πυγμαίου ιπποπόταμου στο Εθνικό Πάρκο Σάπο της Λιβερίας, όπου και εντοπίζεται πλέον ο μεγαλύτερος πληθυσμός τους. Ο John Konie, βιολόγος, υπεύθυνος για την ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των προστατευόμενων ειδών που κατοικούν στο Σάπο -μέλος του EDGE-, και οι συνεργάτες του τοποθέτησαν πριν από ένα χρόνο φωτογραφικές κάμερες-παγίδες στα 1.804 τ.χλμ. της επικράτειάς του. Δεν πέρασαν οι απαιτούμενες 35 ημέρες παραμονής στο πεδίο ερευνών και οι κόποι τους ανταμείφθηκαν με την απαθανάτιση ενός πυγμαίου ιπποπόταμου σε γαστριμαργικές στιγμές. «Αυτό το φωτογραφικό αρχείο είναι το μοναδικό στη Λιβερία και το δεύτερο παγκοσμίως μετά τη Σιέρα Λεόνε το 2006», όπως τονίζουν οι ερευνητές.

Μοναδικό στο είδος

Το σπίτι των πυγμαίων ιπποπόταμων βρίσκεται στις χώρες της δυτικής Αφρικής: Λιβερία, Σιέρα Λεόνε, Γουινέα (προστατευόμενη περιοχή Ζιάμα), Νιγηρία και Ακτή Ελεφαντοστού (Εθνικό Πάρκο Τάι). Ζουν στα εναπομείναντα τροπικά δάση που, λόγω της συνεχόμενης αποψίλωσής τους, αποκαλούνται πλέον «οικολογικές νησίδες». Περνούν την ημέρα τους τεμπελιάζοντας μέσα στα νερά ποταμών και βάλτων. Δεν είναι τόσο κοινωνικοί όσο τα ξαδέλφια τους, οι ιπποπόταμοι, και θεωρούνται νυκτόβια όντα. Παρά την επιβλητική όψη, δεν γίνονται επιθετικοί, παρά μόνο όταν είναι τραυματισμένοι ή τους πλησιάσουν πολύ κοντά. Είναι αποκλειστικά χορτοφάγοι, δεν είναι μηρυκαστικά και η δίαιτά τους περιλαμβάνει φυτά, γρασίδι, τρυφερά βλαστάρια, φύλλα και πεσμένα στο έδαφος φρούτα. Δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά ζώα -εξ ου και η ονομασία «πυγμαίοι»-, καθώς το ύψος τους στην περιοχή των ώμων φτάνει το 1 μ. Σε βάρος φτάνουν τα 270 κιλά, ενώ το μήκος του σώματός τους αγγίζει το 1,75 μ. Το κεφάλι τους είναι στρογγυλεμένο, τα μάτια τους βρίσκονται στο πλάι και έχουν χαρακτηριστικά φαρδιά μουσούδα με μεγάλο στόμα και αυτιά που, όπως και τα στρογγυλεμένα ρουθούνια τους, διαθέτουν μυϊκές βαλβίδες που κλείνουν όταν βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Η υποβρύχια όρασή τους είναι καλή, χάρη στην οστέινη κατασκευή της οφθαλμικής τους κόγχης. Εχουν κοντά, στιβαρά πόδια, με διαχωρισμένα δάχτυλα, που φέρουν κοφτερά νύχια. Αν και φτάνουν στην ερωτική ενηλικίωσή τους στα 4 με 5 χρόνια ζωής, δεν ζευγαρώνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το θηλυκό εγκυμονεί 184-204 ημέρες και γεννάει στη στεριά μόνο ένα μωρό που απογαλακτίζεται στον έκτο έως όγδοο μήνα της ζωής του. Πέρα από τον άνθρωπο, η μοναδική φυσική απειλή που αντιμετωπίζουν είναι η λεοπάρδαλη. Οσον αφορά τον τρόπο ζωής τους, δεν περιχαρακώνουν τα εδάφη τους, φροντίζουν όμως να τα σημαδεύουν με τα περιττώματά τους: τα διασκορπίζουν δεξιά και αριστερά κουνώντας τη μικροσκοπική ουρά τους. Με τον ίδιο τρόπο σημαδεύουν τα μονοπάτια που ανοίγουν μέσα στην πυκνή βλάστηση, όταν κατά τη διάρκεια της νύχτας βγαίνουν για φαγητό. Είναι μυστικοπαθείς στις συνήθειές τους και σπάνια γίνονται αντιληπτοί από τους ανθρώπους. «Η βιοποικιλότητα του πάρκου απειλείται σε καθημερινή βάση από τους κυνηγούς», καταθέτει ο John Konie. «Προσφάτως, μάλιστα, κατασχέθηκαν από έμπορο κρεάτων που δραστηριοποιείται κοντά στο Σάπο τα σώματα 27 ειδών ζώων».

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΟΙΚΟ της Καθημερινής